Εγώ και η θεία Δίκη! Δεν είναι θεία μου…

Κάνοντας παρέα με μένα, άρχισα να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Αν η λέξη «εαυτός» σημαίνει το σύνολο των ψυχικών δυνάμεων κι εμπεριέχει το εγώ και τη συνείδηση, θέλω να τον εξερευνήσω σε όλο του το μεγαλείο.

Να βρω τις αιτίες της συμπεριφοράς μου, να τις αναλύσω, να τις απομακρύνω –όπου μπορώ–, να τις αποκωδικοποιήσω. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα μου αρέσουν γιατί είμαι γεννημένη αντιρρησίας, Θεσσαλονικιά και Θρακο-Μανιάτισσα μαζί.

Να καταλήξω ότι δεν μπορώ να καταλήξω λογικό συμπέρασμα, ότι η ζωή κάνει κύκλους, ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο και τα γεγονότα υποτάσσονται στο κάρμα ή στη νομοτέλεια του σύμπαντος.

Τώρα, πώς το σύμπαν μου, ενώ φαινόταν σκεπτόμενο και σοφιστικέ, με έμπλεξε με τη μάνα μου και προσπαθεί να με κάνει να τα βρω μαζί της, δεν το έχω αντιληφθεί επαρκώς.

Γιατί μου αρέσει να είμαι μαμά;

Μου αρέσει να είμαι μαμά, γιατί νιώθω έτσι πιο έξυπνη, πιο δασκάλα, πιο σοφιστικέ… Χώρια ότι η ιδιότητα της μαμάς με κάνει πιο αξιοσέβαστη και στους «απέξω»!

Παίζω με την κόρη μου. Της δίνω συμβουλές, της εξιστορώ τα «κατορθώματά» μου. Και διακρίνω στο βλέμμα της έναν απεριόριστο θαυμασμό – όλα τα παιδιά θαυμάζουν στην αρχή τους γονείς τους.

Εγώ, η φύση και η φυσική συγγένεια...

Τις στιγμές που νιώθω ένα με τη φύση, αισθάνομαι ευλογημένη, χαλαρώνω, χαίρομαι, δεν σκέφτομαι ποιο δέντρο ανήκει στην ίδια… κοινωνική τάξη με εμένα. Ποιο λουλούδι είναι πιο έξυπνο, ποιος αετός 'κερδίζει' περισσότερα; Τι επαγγέλεται* η… θάλασσα; Τι αστερισμός είναι ο… ουρανός; Πόσα σπίτια έχουν τα… αστέρια; Πόσες μέρες, ώρες και λεπτά είναι μεγαλύτερη ηλικιακά η παπαρούνα από τον… ηλιόσπορο;