Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Μη ζεις σαν νεκρός!

Παρ’ όλη την αποτυχημένη πορεία μου ως «άτυπη δασκάλα» της κόρης μου, εκείνη –ως μικρή–, με την άδολη αγάπη που έχουν τα παιδιά στους γονείς τους, με βομβάρδιζε με απορίες:
Μαμά, πώς πιστεύεις ότι πρέπει να ζει ένας άνθρωπος; Τι είναι σωστό να επιζητά κανείς από τη ζωή του;
Να έχει αρμονία, να ζει με ηρεμία και γαλήνη! της απάντησα με περισπούδαστο ύφος και κοιτάζοντας τριγύρω, μη τυχόν και είναι κανείς γνωστός και, ακούγοντάς με, μου πετούσε κανένα κασάτο γιαούρτι.
Η Χαρά, λοιπόν, σε αυτή την “πνευματική” δήλωση, μου αντέτεινε με φωνή που δεν επιδεχόταν άρνηση:
Μα, μαμά, έτσι ζει ένας νεκρός!...
Πέφτω ξερή. Σαν νεκρή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου